Martha Colburn (USA, 1971)

- maakt animaties op basis van heftige collages waarin ze reflecteert op politiek en maatschappij

Kort cv
Na het Maryland Institute College of Art vervolgde Colburn haar opleiding aan de Rijksakademie in Amsterdam. Haar werk wordt getoond in galeries, musea en op filmfestivals in binnen- en buitenland. Onlangs had zij een solotentoonstelling in De Hallen in Haarlem.

Opleiding
Maryland Institute College of Art
Rijksakademie van Beeldende Kunsten, Amsterdam (2000-2002)

Recente tentoonstellingen
2008 Stages of Alarm, De Hallen Haarlem (solo)
2008 Film Performance with Deerhoof, The MATRIX, Berkeley Art Museum
2008 Suzie Q, Galerie Bob Van Orsouw, Zürich (solo)
2007 TERRE D'ACCUEIL, TERRRE D'EXIL, Centre Pompidou, Parijs

Werk in de tentoonstelling (level 2, videohoek + achterwand)

1. Triumph of the Wild, part II (2009)
   Collage (animation sheet), cardboard, watercolor, oil paint, paper and acetate on museum board
   en projectie van animatie
   Courtesy the artist and courtesy Diana Stigter, Amsterdam
   

In de tentoonstelling is een collage en een videoprojectie te zien. De projectie toont een animatiefilm, gebaseerd op de collage.

Fragment catalogustekst (Robbert Roos)
(gebaseerd op) De collage-animaties van Martha Colburn zijn vrij expliciet politiek en zij verwijst ook vrij letterlijk naar sprookjes en verhalen - of dit nu Roodkapje en de Wolf is of de Geboorte van Jezus - en mengt dat met elementen uit onze dagelijkse werkelijkheid, zoals Osama Bin Laden en de Amerikaanse agressie in Irak. Haar wereldbeeld gaat over chaos. Beelden en gebeurtenissen buitelen over elkaar heen in een waanzinnige draaikolk. Feit en fictie versmelten tot één dolgedraaid tableau vivant.

Aanvullende informatie
(1) Het eerste deel van Triumph of the Wild (2008) is een chronologische film over het begin van de American Revolution en de eerste en tweede wereldoorlog, het Amerikaanse ingrijpen in Vietnam en het Midden Oosten.

Artist Statement: ‘In my In my work I utilize the language and materials of filmmaking to comment on popular culture, consumerism, politics and sexuality. My work addresses contemporary topics to express my personal anxieties and passions. Through a collage of live action (paint-on-glass) animations, found footage and documentary filmmaking techniques, my films are a disturbing and at times humorous take on popular and political culture.
Complimenting my films, I create elaborately layered collages, paintings, and installations that incorporate transparencies, recordings, and live performances. As my conceptual process grows, so follows advances in my already detailed and labor-intensive animating process. Technically, I am expanding my technique into working with multi-plane glass animation which represents a physical manifestation of my conceptually layered ideas.
Currently I am working on films that combine art historical representations and current depictions of politics to challenge our notions of truth and fantasy. As a descendent of some of America’s earliest settlers (ministers, farmers and wagon train members), I have an awareness of the repository of the guilt-haunted twisted history of the American soul. My current work draws from this perspective and personal experience to address issues such as Methamphetamine use, environmental catastrophes, and man’s relationship to nature.’

(4) fragmenten/informatie uit het interview met Martha Colburn door Krist Gruijthuijsen:
MC maakt sinds midden jaren negentig experimentele films uit gevonden materiaal, krantenknipsels en tekeningen, die met de hand zijn ingekleurd. ‘In deze geanimeerde, ironische ‘collages’ zijn geweld, seks, fetisjisme en dood de terugkerende thema’s.’
MC: ‘In algemene zin gaat mijn werk over populaire cultuur, consumentisme, politiek en seksualiteit. In mijn recente werk haak ik daarbij meer in op thema’s als mythevorming, perceptie, geschiedenis en het onderbewuste. Ik maak gebruik van verwijzingen naar Franse manuscripten uit de Middeleeuwen, vroege Amerikaanse kunst, landschapsschilderijen en sprookjesillustraties. Het werk overbrugt zienswijzen uit heden en verleden, gaat in op ideeën over verlies van geloof, een obsessie met spektakel, zelfdestructie, compulsief gedrag en geweld. Angst en geremdheid maken onderdeel uit van mijn werk, hoe ongeremd en onbevreesd het ook mag lijken’.
In haar films vermengt ze ‘beelden van schilderijen van de typische stadjes uit het Amerikaanse Wilde Westen met hedendaagse beelden van het Midden-Oostenconflict.’ Ze vergelijkt op deze manier hoe de verschillende vormen van verbeelding zijn, wat de parallellen en verschillen zijn. Ze schommelt met de animaties voortdurend tussen ‘feit, fictie, politiek, fantasie, terreur en moraliteit.’

Haar collages en films zijn duister, maar in haar beeldtaal overheersen de pasteltinten en vrolijk fluorescerende aquarelkleuren. ‘Ik maak iets ‘gevaarlijks zoet’, iets ‘donkers licht’, iets gewelddadigs vriendelijk’. Dit is niet zozeer de taal van de massamedia of van pop, maar berust op een mix van schilderkunst en cinema, waarbij gespeeld wordt met bewegende beelden in de zin van een letterlijk bewegend schilderij. Onze beeldtaal is tegenwoordig zo gecompliceerd. Het is een regelrecht escapist’s-Attention-deficit dreamscape.
Ze vertelt dat ze in de eerste instantie bezig was met haar frustratie over de televisie en de gedachteloze consumptie, maar in plaats van ook films te maken die net zoveel impact zouden kunnen hebben als televisiebeelden, is ze overgegaan op een meer simpele, handmatige manier van werken (waarin het werkproces dus ook zichtbaar blijft, zeker in combinatie met de getoonde collages).
Op de vraag waarom ze ervoor gekozen heeft niet met digitale technieken te werken: ‘Ik ben van voor de computergeneratie. Pas toen in naar Amsterdam verhuisde (2002), had iedereen een computer. Ik houd er niet van als de techniek teveel op de voorgrond treedt. De manier waarop ik nu films maak is voor mij rustgevend. Pas als je je een techniek echt eigen maakt, wordt het interessant. Ik wil animaties maken, gecompliceerd of eenvoudig van opzet, als ik maar de kern ervan kan raken.’

(5) Dirk Limburg over expo Hallen Haarlem: ‘Net als Walt Disney maakt Martha Colburn animaties, maar daar houdt de overeenkomst op. Bij haar bewegen de hertjes niet soepel, maar sterft het neergeschoten dier in een wolk van spattend bloed. (. . . . ) In haar werk geen droefenis na de dood van mamahert, maar hertjes die bloedig wraak nemen op de jager’.
‘De animaties van Colburn hebben een schokkerige knipselstijl. Ze gebruikt schilderwerk, collages van tijdschriften en wat al niet meer. Beeldje voor beeldje fotografeert ze scènes met een oude 16 mm filmcamera. Er zijn 24 opnames nodig voor 1 seconde film.’
Haar animaties, die ze sinds midden jaren negentig maakt, ‘duren tussen de vijf en tien minuten, zijn overdonderend vol en hebben vaak een heftige boodschap. Maar het blijven animaties, dus ondanks het bloed, de moorden en de drugs houden ze its vertederends. Wat vreemd is want Colburn toont een overweldigende, neurotische wereld.’
‘Het belangrijkste is dat ik geen commerciële kunstenaar wi zijn. Ik wil mijn eigen verhalen vertellen. Kunstenaars moeten nadenken over wat er in onze tijd gebeurt en daarover vertellen. In mijn hoofd ben ik vaak al jaren met een onderwerp bezig. Ik praat erover met mensen, lees veel. En als ik aan het maken ga, heb ik zoveel te vertellen dat het maar doorgaat’.
‘Ik vind dat je als kunstenaar de waarheid moet vertellen en je niet moet distantiëren. Ik wil zonder cynisme direct voor mijn mening uitkomen. Als zelfs kunstenaars zich niet meer direct uitspreken, wat voor wereld is dit dan?’
‘Met beeld kun je een verhaal overbrengen zonder dat je het exact hoeft te begrijpen. Het heeft een eigen beeldtaal. Net als in de Middeleeuwen, toen het geloof met beelden verteld moest worden omdat bijna niemand kon lezen.’
‘Ik heb gewoon veel te vertellen en gebruik alles om mijn verhaal over te brengen’ (reactie op de vraag of het niet zonde is dat haar heftige muziek ook om aandacht schreeuwt terwijl alleen in een still al steeds nieuwe elementen te ontdekken zijn, terwijl die in de film in 1/24ste seconde voorbijschiet).
Ze begint niet met het maken van een scenario. ‘Ik maak wel veel schetsen die langzaam de film vormen. Tijdens de uitvoering laat ik nog veel meer gebeuren. Ik geloof dat je vooral op dat moment je ideeën alle ruimte moet geven.’
Op de vraag waarom ze tegenwoordig zoveel legpuzzels gebruikt als achtergrond: ‘Dat zijn altijd van die blije taferelen – niemand gaat uren stukjes in elkaar passen van iets afschuwelijks. Ik vind het leuk om die vrolijke landschappen te vervormen tot een meer realistische weergve van de werkelijkheid. Puzzels tonen dat je een werkelijkheid kunstmatig opbouwt uit kleine stukjes. ( . . . ) In het leven is alles maar heel even op een gelukkige manier bij elkaar. Ook dat laat zo’n puzzel zien’.

Links & verwijzingen

1. www.marthacolburn.com op de website is heel veel informatie en beeldmateriaal te vinden en zijn ook stukjes van haar animaties te bekijken
2. "Galerie Diana Stigter
3. Suzie Q - Projektraum Zürich
Beeldmateriaal, o.a. Triumph of the Wild
4. Metropolis M 2007, nr. 3, Reloaded, interview door Krist Gruijthuijsen
5. NRC 6 december 2008, Ik wil denken en vertellen over onze tijd, interview door Dirk Limburg