Liz Craft (VS, 1970)

– maakt sculpturen van sprookjesachtige figuren: dansende skeletten, een mollige eenhoorn voortgedreven door ‘de dood’ en een huiveringwekkend bloemenmeisje.

Kort cv
Liz Craft studeerde aan de University of California en neemt deel aan talloze solo- en groepstentoonstellingen in de Verenigde Staten en Europa.

Opleiding
Otis Parsons, Los Angeles
University of California, Los Angeles

Recente tentoonstellingen
2009 Alison Jacques Gallery, Londen (solo)
2009 Second Nature: The Valentine-Adelson Collection, Hammer Museum, Los Angeles
2008 "You dig the tunnel; I'll hide the soil," White Cube Hoxton and Shoreditch Town Hall, Londen, curator: Harland Miller

Werk in de tentoonstelling

1. Dancing Skeletons (2008)
   Painted bronze, 213 x 244 cm, Edition of 3
   Private collection, courtesy the artist and Marianne Boesky Gallery, New York
2. The Pony (2004)
   Aluminum, 100 x 198 x 101 cm, Edition of 3 with 2 AP
   Collection Zabludowicz Art Trust, Courtesy the artist and Marianne Boesky Gallery, New York

Fragment catalogustekst (Robbert Roos)
Er zijn weinig kunstenaars die het aandurven om heel expliciet in een 'sprookjestaal' te werken. Liz Craft is een uitzondering. Haar sculpturen refereren ongegeneerd aan de wereld van fabels en mythen, met zelfs kitchy aspecten. Het is werk dat teruggrijpt op een ouderwetse, poëtische vertelkracht, met hier en daar hedonistische rafelrandjes aan de verhalen. Een eenhoorn-pony voortgedreven door de dood, een meisje - zo ontsnapt aan een pre-Raphaëlitisch schilderij - met een dopey blik in de ogen, skeletten met een rozenkrans op die in de rondte dansen op een bladerbed. Ze kunnen zo de protagonisten zijn in een macabere vertelling en passen binnen de gothic-cultuur, met haar fascinatie voor dood, verval en 'middeleeuwse' symboliek.

Aanvullende informatie
(2) Liz Craft, typisch product van de kunstscène van Los Angeles, flirt met kitsch, is wars van modernistische dogma’s en heeft een hang naar het barok figuratieve. Ze is wezenlijk beïnvloed door McCarthy en Ray en haar sculpturen gaan op een wilde manier aan de haal met de werkelijkheid. Ze maakt figuren die refereren aan archetypes – bikers, zwervers, hippie-meisjes, bag ladies – maar een buitenwerkelijke transformatie krijgen, waardoor ze tot het domein van de droom, het sprookjesachtige en het illusionaire gaan behoren. De stijl van Craft is cartoonesk en op een Robert Crumb-achtige manier: grotesk, vol overdrijving en neigend naar de zelfkant, met een hedonistische vorm van absurdisme. Het zijn figuranten in een duister sprookje, dat zijn setting vindt in de realiteit van de grootstad. Aanvankelijk bouwde Craft ook complete mis-en-scènes – zoals ook McCarthy doet – waarin ze reflecteert op de vage schemergebieden die ieder centrum van een metropool wel kent.
De figuratieve stijl van Craft is extreem verhalend. Haar hippiemeisje zou zo uit een laat-negentiende-eeuws pre-Raphaelitisch schilderij gestapt kunnen zijn, ware het niet dat haar gezichtsuitdrukking weird en nogal dopey is.
In een aantal recente sculpturen refereert Craft veel letterlijker aan sprookjesachtige figuren, zoals bij een grote eenhoorn, die begeleidt wordt door een skelet-met-olijk-hoedje, met lantaarn in zijn hand. Hij is totaal over the top, totaal tegengesteld aan wat we gewend zijn binnen de esthetische avant-garde. Op een kunstbeurs zijn de werken van Craft altijd een verfrissend intermezzo. Dan valt op hoe rijk verbeeldend ze zijn. Een wereld in zichzelf, die doordraaft in het fantastische, maar toch ook altijd wel een kapstokje in de werkelijkheid heeft.

(4) James Trainor: Maybe every country has them, those places where counterculture meets honky tonk, where free-spirited eccentricity and creative self-expression have a decidedly seedy cast. In the States, Key West, Woodstock, Provincetown and Venice, top the list of such end-of-the-road havens, where the seekers of this world find that they can’t or won’t go any further and think to themselves, ‘this must be the place’. I don’t know if the LA-based artist Liz Craft had Venice Beach specifically in mind when she was making the sculptures in this show, but something of the derailed optimism and stale extroversion found where the continent dead-ends and Los Angeles offers its lost souls to the Pacific Ocean is to be found here as well.
Many of Craft’s sculptures have the look of die-cast metal trinkets - the kind shelved next to the wind chimes and bongs in tacky seaside souvenir and head shops - blown up in scale and recast in bronze. But instead of wizards, gnomes, lighthouses and surf scenes (although there is a unicorn on the premises), Craft’s subjects tend towards riffs on the wayward inhabitants of such places or the food stamp realities that make up their environment. This is an America in which the downscale remnants of the 1960s counterculture and the 1970s and ‘80s ‘me’ generation have not so much disappeared as melded with ‘the great grungy unconsciousness of lower middle-class America’, as Robert Crumb once called the shabby, yard sale look of the land.
Consider the beaded curtain: a décor element as essential to hippiedom as wallpaper or starburst wall clocks were to earlier generations, it is now hard to see it as anything other than an embarrassing artefact, a depressingly leaden cliché. Craft’s Beaded Curtain (2003) takes the discomfort of sublimated familiarity up a notch by reproducing it at such a jumbo scale as to make it difficult to ignore and almost impossible physically to pass through. Struggling past its stained wooden baubles, you can almost hear the locked groove of some Creedence Clearwater Revival tune endlessly wafting from a nearby hi-fi. Yes, it may be a cultural relic invalidated by the disciples of lifestyle gurus such as Martha Stewart, but it is one demanding that the beholder acknowledge the deep abiding faith in the virtues of mellowness of which it is an emblem.
Against such backdrops optimism doesn’t die, it just atrophies, developing its own rituals of kitsch and cults of folksy sentimentality, all of which seem embodied in The Pony (2003), a painted bronze sculptural tableau in which the aforementioned unicorn is found skewering a harmless butterfly on its multicoloured horn while having its tail deftly braided by a dandyish, top-hatted skeleton. This is not a scene you encounter every day, but somehow it’s surprisingly easy to accept, being the underbelly of a happy collective daydream. It is as if the idle notebook doodles of a pubescent schoolgirl - all horses drawn in stiff profile, rainbows and daisies - had found a more lasting refuge imagined as a memento mori, a monument to an entrenched and morbid Pollyanna-ism.
Elsewhere a tiny, wan, middle-aged flower child with milk-white skin kneels near the centre of the gallery, looking like a miniature Eve whose flesh has begun to droop and pucker. Despite the painted bronze’s title, Young Girl (2003), and her nakedness and the blossoms in her long tresses, it seems she’s been living on the commune for too long and has chosen to cut her losses and make her peace with an existence of coupon clipping and bargain hunting while she still can, judging by the overturned plastic milk crate atop which she kneels.
Nearby, an old bearded hippie sits cross-legged in the buff, serenely strumming his acoustic guitar and smoking a pipe. Inside the sound hole of his stringless instrument sits a single peacock feather, the offhand gesture and flash of colour dotting the ‘i’ on this deadpan ode to a deadhead. The sketchy, heavily modelled bronze surface is the colour of pencil lead, apt since the old geezer truly resembles any number of Crumb or Mad magazine cartoons, or satirical Honoré Daumier or William Hogarth drawings. But instead of the progresses of swaggering 18th-century rakes and harlots, or the self-doubt of 20th-century urban nobodies, we get another cultural type who seems to be doing all right, living a cliché and loving it.
Of course, it takes little effort to3 snicker at the talismanic mediocrities of people who like to think of themselves as freethinkers and creative types and who maybe let themselves off a bit too easily. The afternoon I stopped by the gallery, most visitors couldn’t help cracking up as they wandered from one on-the-money joke - the octogenarian roller-disco queen, the tiny, over-the-hill beach beauty with her ‘come hither’ stare - to another. But if there is more than a whiff of condescension in Craft’s caricatures, the snideness is tempered by a grudging compassion familiar to any fan of Crumb’s comics, or the stubbly burlesques of late Philip Guston, or even the Hyperrealist sculptural portraits of Ron Mueck. At her best, Craft offers a related, equally nuanced experience - call it ‘misanthropic empathy’ - where the uneasy laughter lasts all the way to the nearest mirror.
As tenuous as some of these existences seem, shakier still must be the inner lives of the turd-like blobs that squat directly across from the hippie. Earth-toned fibreglass Mountain Mamas (2003), as Craft titles them, with their slag heap bosoms and morbidly obese derrières, are probably not what John Denver had in mind when he sang wistfully about his West Virginia idyll. And their droopy diarrhoeal forms would likely have overwhelmed even his legendarily upbeat outlook. But they are all that the old dude has got to look at, and he’s too busy keeping on keeping on through his golden years to mind.

Links en verwijzingen

1. www.marianneboeskygallery.com/ veel beeldmateriaal
   
2. Kunstbeeld 12-1, 2007-2008, Robbert Roos
3. Liz Craft - Research the news about Liz Craft - from HighBeam Research
4. Frieze Magazine | Archive | Archive | Liz Craft
5. Frieze Magazine | Archive | Archive | Drive By: New Art from Los Angeles
6. Frieze Magazine | Archive | Self-Portrait as the Garden Between Eve and the Snake