Hinke Schreuders (NL, 1969)

– borduurt op een groot formaat doek een ‘decorbeeld’ uit Roodkapje met een stevige seksuele ondertoon.

Opleiding
AKI akademie voor beeldende kunst, Enschede
Akademie voor industriële vormgeving, Eindhoven

Recente tentoonstellingen
2009 De ideale vrouw, Noordbrabants Museum, 's-Hertogenbosch
2008 Wetering Galerie (solo)
2007 Art Amsterdam, Wetering Galerie

Werk in de tentoonstelling

1. Once upon a time / Into the woods (work in progress) (2009)
   Garen op doek 300 x 225 cm
   Courtesy the artist and Wetering Galerie Amsterdam
   
2. Little girls #1 (2005)
   Garen op doek, 50 x 40 x 5,5 cm
   collection Akzo Nobel art foundation
3. Left (2004)
   Garen, acryl en vilt op doek, 37 x 13 x 5,5 cm
   private collection, courtesy the artist

Fragment catalogustekst (Robbert Roos)
Van de kunstenaars in 'Wonderland' haakt Hinke Schreuders het meest letterlijk aan bij een bekend sprookje: Roodkapje. Het meisje is in haar interpretatie geen willoos doelwit van de wolf, maar een zelfbewuste vrouw, die een spannend - seksueel geladen - spel met de wolf speelt. De wolf brengt haar als zogenaamd net meisje van haar pad af, maar dat vindt Roodkapje ook wel interessant. Zo wordt de setting van een kindersprookje het toneel voor een volwassen 'hide and seek' tussen man en vrouw.

Aanvullende informatie
(2) Als meisje van vier werd Hinke Schreuders ’s nachts wel eens zwetend wakker uit een nachtmerrie waarin zij droomde dat ze Roodkapje was. In een donker bos kwam zij de Grote Boze Wolf tegen, die op het punt stond haar op te eten. Vlak voordat ze verslonden zou worden, stopte de droom. Net op tijd.
Nu, ruim dertig jaar later, speelt Roodkapje weer een rol in het leven van de kunstenaar. Het meisje is een terugkerend thema in haar werk geworden. Soms vrij letterlijk, zoals in de installatie Into the woods die in de maand november te zien is in de etalage van De Vishal. Het werk maakt deel uit van de veertiendelige zonden- en deugdententoonstelling en verbeeldt de zonde luxuria die staat voor onkuisheid en wellust.
Het verhaal over Roodkapje bestaat al eeuwenlang en werd voor het eerst opgetekend door de sprookjesschrijver Charles Perrault. Indertijd waren sprookjes bedoeld als vermaak en zedenschets voor de adel en het hof. In dat oude verhaal van Perrault doet Roodkapje een striptease voor de wolf, ze kruipt naakt bij het harige dier in bed en wordt vervolgens zonder pardon door hem opgegeten. Het loopt slecht met haar af – want de bekende redding in de vorm van een jager blijft uit. Zo was het verhaal van Roodkapje een waarschuwing aan de jonge dames van adel; ze konden zich beter niet laten verleiden van het paadje te gaan, anders zou het ook met hen wel eens slecht kunnen aflopen.
In de loop van de eeuwen verandert het verhaal. In sommige versies wordt Roodkapje mondiger, minder onbenullig, verzint ze een list waardoor ze aan de wolf kan ontsnappen. En in het sprookjes zoals wij dat nu kennen, wordt ze gered door een oplettende jager die toevallig in de buurt is en onraad ruikt. Hij bevrijdt haar uit de buik van de wolf en ze leeft nog lang en gelukkig. Zoals het hoort.
Zo laat de geschiedenis van Roodkapje twee kanten van het meisje, of de vrouw, zien. Aan de ene kant de nette volgzame vrouw, die Roodkapje eigenlijk geacht wordt te zijn, een rol die ze na de redding door een sterke man weer kan vervullen. Aan de andere kant het meisje dat zich laat verleiden het rechte pad te verlaten. Omdat ze misschien haar eigen weg wil gaan, omdat ze avontuur zoekt. Of omdat ze gewoon door de wolf genomen wil worden.

(3) ‘Ik wil beleving van lust en liefde verbeelden. Krachtige en sterke vrouwen zien hun eigen seksualiteit niet als symbool voor een allesomvattende onderdrukking, maar als onderdeel van het leven waarin ze zich niet bedreigd voelen. In hun geheel als krachtige persoonlijkheid. Sterk zijn door kwetsbaar te zijn.’ Macht en onmacht of vertrouwen en overgave zijn in haar visie eerder uitingen van kracht dan van zwakte.
‘Ik doe in mijn werk uitspraken over porno en seksualiteit en in een parallel liggende laag tegelijkertijd over kwetsbaarheid. En over verwarring over identiteit in het algemeen. Porno leent zich hier uitstekend voor, vanwege de expliciete herkenbaarheid’.

(4) (in een stuk over borduren in de kunst) "In Nederland vervulde Anna Verwey een pioniersrol. Hinke Schreuders trad in haar voetspoor. Schreuders' geborduurde en beschilderde paneeltjes zijn subtiel en poëtisch, maar daarom niet minder explosief, zoals blijkt uit de tekst van het tweeluik Little girls: sweetest tongue has sharpest tooth. In Zonder titel (Don't) zie je de dubbelheid van het traditionele vrouwbeeld: een vrouw in jaren-vijftig-look poseert bevallig, maar wordt gedreven door angst: 'Please don't leave me' luidt de geborduurde tekst, waarbij de letters 'don't' precies onder de rokopening zijn geborduurd... Mooi werk, waarbij de borduurkunst meer is dan een symbolisch gebaar."

(5) Met minisucle kruissteekjes op merklappen toonden jongedames in de Victoriaanse tijd hun deugdzaamheid. Ook in de jaren vijftig waren borduurpatronen populair onder vrouwen wier belangrijkste recht in de keuken stond. Hinke Schreuders geeft een dubbelzinnige draai aan de traditionele technieken door met naald en draad uit regenwolken vallende meisjes, in grijstinten uitgevoerde bruidsboeketten en softpornoplaatjes te fabriceren. ( . . . ) Vragen over vrouwelijke rolmodellen worden verpakt in onschuld. Dit is handwerk over hoofdvragen.

Links en verwijzingen

1. www.sudsandsoda.com
2. www.devishal.nl/kleine_zaal/archief2008.html#
3. Kunstbeeld 11-2007, Het palet: billen, borsten, vagina’s, fallussen, penetratie, Roos van Put
4. Kunstbeeld, maart 2005, door Anne Berk
5. Financieel dagblad, september 2008